-
Załączniki bezpieczeństwa
Załczniki do produktuZałączniki dotyczące bezpieczeństwa produktu zawierają informacje o opakowaniu produktu i mogą dostarczać kluczowych informacji dotyczących bezpieczeństwa konkretnego produktu
-
Informacje o producencie
Informacje o producencieInformacje dotyczące produktu obejmują adres i powiązane dane producenta produktu.Kos
-
Osoba odpowiedzialna w UE
Osoba odpowiedzialna w UEPodmiot gospodarczy z siedzibą w UE zapewniający zgodność produktu z wymaganymi przepisami.
Wprowadzenie do książki
Symbole Egiptu
Wysoki stopień rozwoju cywilizacyjnego starożytni Egipcjanie zawdzięczali życiodajnej rzece — Nilowi*. Obserwacja jego cyklicznych wylewów wpłynęła na ukształtowanie się specyficznego światopoglądu kulturowo-religijnego, opartego na wierze w naturalny i powtarzalny cykl narodzin, śmierci i odrodzenia. Pomimo iż większość informacji na temat starożytnej kultury egipskiej czerpiemy obecnie z wykopalisk i znalezisk archeologicznych, Egipcjanie byli w rzeczywistości ludem bardzo żywotnym, ukierunkowanym na doczesność, usiłującym przezwyciężyć myśli o śmierci, pokonać procesy fizycznego rozkładu i starzenia ciała. Zamiast lęku przed śmiercią, na pierwszy plan wysuwało się tu wyobrażenie życia w zaświatach i wizja ponownego narodzenia. Aby Europejczyk mógł właściwie zrozumieć mitologiczno-religijny światopogląd starożytnych Egipcjan, musi odejść od swojego dotychczasowego, ściśle racjonalnego punktu widzenia, by móc zacząć rozpatrywać świat i jego zjawiska na płaszczyźnie magiczno-duchowej.
Sposób myślenia tego starożytnego ludu nie był bowiem logiczno-racjonalny, lecz symboliczno-obrazowy. Funkcjonowało jedno podstawowe prawo głoszące, iż wszystko co wielkie i wyniosłe, ma swoje odbicie w tym, co małe i pozornie niepozorne — zatem: co w górze, to i na dole, Makrokosmos zrównany z Mikrokosmosem. Na tej właśnie podstawie skarabeusz, mały żuk, mógł stać się dla Egipcjan symbolem wschodzącego Słońca, zaś krowa — ucieleśnieniem Nieba. W oparciu o założenie, że każda wielkość ma swój odpowiednik w małości, powstało przekonanie, że - przez symboliczne rytuały i znaki czynione na Ziemi — człowiek ma możliwość oddziaływania na ważne procesy w świecie bogów i krainie umarłych. Symbolom przypisywano zatem posiadanie magicznej siły będącej rodzajem duszy lub żywej istoty.
Religia egipska obfitowała w niezliczone zastępy bóstw, z których każde mogło objawiać się pod wieloma postaciami i przyjmować różne funkcje. Bóstwom, podobnie zresztą jak ludziom, przypisywano wielość cech osobowości i form występowania, tak więc jeden i ten sam bóg mógł być przedstawiany na różne sposoby, zaś jego osobowość mogła być rozdwojona, czyli zarówno dobra, jak i zła. Fakt ten jest podstawą zrozumienia specyfiki mitologiczno-religijnego świata bogów egipskich.
W mitologii starożytnych Egipcjan istniało ścisłe rozgraniczenie pomiędzy ziemską egzystencją ludzi jako śmiertelników a sferą życia nieśmiertelnych bogów. Jedynym ogniwem łączącym te dwa odrębne światy była postać faraona. Nie był on co prawda czczony jako bóg, lecz przypisywano mu ważną funkcję dbałości o utrzymanie harmonii pomiędzy światem bogów a światem ludzi. Do zakresu jego powinności należało nadzorowanie przebiegu rytuałów religijnych, a także przewodzenie im. Książka ta podejmuje próbę przybliżenia współczesnemu czytelnikowi świata egipskich wierzeń i kultury oraz przedstawia światopogląd starożytnych w formie umożliwiającej przeniesienie zamierzchłej przeszłości w teraźniejszość.
Szczegółowe Informacje
-
Autor:
Heike Owusu
-
Tytuł oryginału:
Symbole Ägyptens
-
Liczba stron:
300
-
Wymiary:
145x205
-
Oprawa:
Miękka
-
ISBN:
83-86757-59-0
-
Tłumacz:
Monika Dziedzic
-
Rok wydania:
2002