Wczytuję dane...
KOD: 978-83-62829-22-4
Autor: Carlos González
Koszt wysyłki od: 4.90 PLN
Wydawca: Mamania

Wprowadzenie do książki

Moje dziecko nie chce jeść

   W ostatnich latach zasób wiedzy w zakresie fizjologii apetytu znacznie się powiększył. Zachwyca nas złożony proces regulujący spożycie pokarmów. A tymczasem nie przestaje zaskakiwać ogromna ilość stereotypów dotyczących apetytu dziecka i surowych zasad narzucanych w żywieniu maluchów.
    Po raz pierwszy boleśnie doświadczyłam istnienia tych nakazów, będąc świadkiem męczarni mojego braciszka. Miał może ze dwa lata, a ja trzy. Tego popołudnia zajmowała się nami ciocia, bardzo zresztą miła i troskliwa.
    Mój brat nie chciał zjeść banana, który był dla niego przewidziany na podwieczorek, więc ciocia wzięła go na ręce, zatkała mu nos, a kiedy musiał otworzyć usta, żeby odetchnąć, beznamiętnie włożyła mu owoc do buzi i powtarzała to, dopóki nie połknął całego owocu, mimo że płakał i próbował jej się wyrwać. Odebrałam to jako akt okrucieństwa, którego celu nie rozumiałam. Gdyby był głodny, to by go zjadł, a skoro nie jadł, to znaczy, że głodny nie był - tyle rozumie nawet trzyletnia dziewczynka.
    O stołówce szkolnej też mogłabym co nieco opowiedzieć. Pod stołami, które miały półeczkę pod głównym blatem, można było znaleźć wszystko: najczęściej kawałki chleba, pomarańcze i kiełbasę, ale czasem nawet całe sadzone jajka. Nie wiem, czy dyrektorka o tym wiedziała, czy myślała, że uczniowie szkoły wszystko zjadają. .. Za to sprzątaczka na pewno doskonale orientowała się, ile dziecko jest w stanie zjeść.
    Po wielu latach badań potwierdziłam moje pierwsze wrażenie: to apetyt reguluje proces spożywania posiłków i (przynajmniej u dzieci) robi to w sposób odpowiadający potrzebom danej osoby. Każdy gatunek ma pewne preferencje żywnościowe, które zdają się być określone genetycznie. My też nie jesteśmy wyjątkiem, przynajmniej póki nie przyswoimy sobie stereotypów epoki, w której przyszło nam żyć. Z czasem zaczynamy jeść według najróżniejszych schematów: bo jest post albo Boże Narodzenie, bo chcemy zadowolić teściową albo pochwalić się figurą w bikini... Tymczasem dzieci nie mają z góry określonych założeń na temat tego, ile ani kiedy mają jeść. Nie znają (ani znać nie muszą) zaleceń pediatry ani Światowej Organizacji Zdrowia, nie wiedzą, ile zjada synek sąsiadki. Dlatego niełatwo im zaakceptować surowe reguły, które czasem chcemy im narzucić.
    One wiedzą. A my powinniśmy im się przyglądać i uczyć w kwestii jedzenia, a także w wielu innych sprawach. Pewnego razu przed przystawieniem synka do piersi zapytałam go donośnym głosem (tak, żeby usłyszał mnie ktoś, kto z wielką niechęcią tolerował fakt, że karmię go piersią): „Skarbie, chcesz napić się mleka specyficznego dla twojego gatunku, które ewoluowało przez miliony lat, aż stało się idealne dla ciebie, które nie wywoła u ciebie alergii i uchroni cię przed wieloma chorobami?”. A on spojrzał na mnie zdumiony i powiedział: „Nieee, cie cisia!”.
    Książka Moje dziecko nie chce jeść, zarówno przyjemna w lekturze, jak i naukowo ścisła, a zarazem tak pełna szacunku do matek i dzieci, pozwala dostrzec głębszą filozofię relacji rodziców z dziećmi. Moje dziecko nie chce jeść zainteresuje nie tylko matki, które marzą o tym, by ich dziecko „ładnie” jadło, ale przede wszystkim dzieci, które marzą o tym, by przyjemnie spędzać z mamą porę posiłku, jak i wszystkie pozostałe pory dnia.

Pilar Serrano Aguayo
Lekarz endokrynolog,
specjalistka ds. żywienia

Szczegółowe Informacje

  • Autor: 

    Carlos González

  • Tytuł oryginału: 

    Mi niño no me come

  • Liczba stron: 

    220

  • Wymiary: 

    145x205

  • Oprawa: 

    Miękka

  • ISBN: 

    978-83-62829-22-4

  • Tłumacz: 

    Maksymowicz-Hamann Jowita

  • Rok wydania: 

    2013

Polecamy
Klienci, którzy kupili ten produkt wybrali również...